Cellulose-ethanol is ethanol gemaakt van het houtachtige gedeelte (cellulose) van gewassen. Na voorverwarmen van het zaagsel met stoom, vindt bij een temperatuur van 170 tot 200 graden Celsius het uitlogen van het suikerachtige hemicellulose plaats. In de reactor breken enzymen de cellulose af. Vervolgens vindt het uitfilteren van lignine plaats, een turfachtig reukloos materiaal dat als brandstof te gebruiken is. e resterende suikerachtige oplossing stroomt vervolgens via een pijpleiding naar grote reactortanks, waar de suiker fermenteert tot ethanol. Na het afscheiden van de gist vindt nog een distillatieproces plaats, waarbij gezuiverd ethanol ontstaat. Het verschil met bio-ethanol uit bijvoorbeeld suikerbiet en graan is dat cellulose-ethanol duidelijk beter scoort vanuit milieuoogpunt door de uitstoot van CO₂ met 80 tot 90 procent te verminderen, tegenover een reductie van zo’n 30-50 procent door bio-ethanol.

Bio-methanol stond vroeger bekend onder de naam houtalcohol. Net als bio-ethanol kan bio-methanol worden gebruikt als benzinevervanger. Het is een vloeibare brandstof die onder meer te fabriceren is uit synthesegas, een mengsel van kool monoxide (CO) en waterstof (H2) dat vrijkomt bij de vergassing van biomassa. Via een katalytisch proces kan uit dit synthesegas methanol worden gemaakt. Synthesegas, en daarmee methanol, kan ook uit fossiele brandstoffen worden gemaakt, zoals uit aardgas of steenkool. Bij de productie van biodiesel ontstaat glycerine als bijproduct waarvan eveneens bio-methanol kan worden geproduceerd. BioMCN (Bio Methanol Chemie Nederland) uit Delfzijl, wist van die nood een deugd te maken en slaagde erin de vrijgekomen glycerine te verdampen en weer te gebruiken voor de productie van bio-methanol. Twee vliegen in één klap: de glycerineberg weg en goedkope brandstof terug. Eind 2007 kregen uitvinder en medeoprichter Sieb Doorn en directeur Rob Voncken van BioMCN er zelfs de 'Biofuels Technology Innovation Award' voor.